Yıllarca "Çocuğunu anla, duygusunu kabul et" denildi. Şimdi ise dünya başka bir yere savruluyor: "Bırak sonuçlarını yaşasın"
Uzmanlar bunun bir çöküş değil, yanlış anlaşılmanın sonucu olduğunu söylüyor. Ama gerçek şu ki, annebabalar iki uç arasında sıkışmış durumda
Çocukken hayalini kurdukları her şeyi kendi çocuklarına yaşatmak isterken yorgun düştüler ve "travmasız, mükemmel çocuk" çabasının en çok kendilerini tükettiğini gördüler
YENİ DALGA: "BIRAK YAŞASIN, ÖĞRENSİN" Tam da bu noktada yeni bir akım yükseliyor: Çocuğun yaptığı şeyin sonucunu yaşamasına izin vermek. Mesela mont giymek istemiyorsa üşüsün. Yemeğini yemiyorsa aç kalsın (tabii güvenli sınırlar içinde). Çocuklar kararlarının sonuçlarını yaşayarak öğrenir. Kulağa sert geliyor ama birçok ebeveyn için bu yaklaşım bir rahatlama. Çünkü sürekli açıklamak, ikna etmek, yönetmek zorunda kalmıyorsun.
İHMALE ASLA GELMEZ Uzmanlar burada ciddi bir uyarı yapıyor. Çünkü bu yaklaşım da yanlış anlaşılmaya çok açık... Sorun bağımsızlık değil, duygusal yalnızlık riski.Yani çocuk sonuç yaşarken ebeveyn tamamen geri çekilirse, bu sefer çocuk kendini yalnız hissedebiliyor. "Yap, gör" demek kolay ama yanında durmamak başka bir sorun yaratıyor. Hatta bazı uzmanlar bu yeni yaklaşımın da aşırıya kaçtığında ihmal gibi algılanabileceğini söylüyor.
GERÇEK CEVAP: İKİSİNİN ORTASI Uzmanların neredeyse hepsi aynı noktada buluşuyor: Çocukların ihtiyacı olan şey: sıcaklık, tutarlılık ve güven. Önemli olan aşağıdakileri ihmal etmemek...
ZOR OLAN DENGE KURMAK Aslında mesele "nazik ebeveynlik bitti mi?" değil. Mesele şu: Biz uçlara savruluyoruz. Bir dönem her duyguyu açıklamaya çalıştık. Şimdi de "bırak yaşasın" demeye başladık. Belki de çocuk büyütmek bu iki cümlenin tam ortasında bir yerde: Hem yanında durmak, hem de biraz geri çekilmek. Ve belki de en zor olan da bu denge.
